When the wasteland bloomsWanneer die woestyn blom

Hoofinleiding

Daar is ’n sekere soort vassit waaruit jy jouself nie kan uitkry nie.

As jy al ’n bakkie in die diep sand by Ponta do Ouro ingery het, weet jy presies watter soort ek bedoel. Dit gebeur nie alles op een slag nie. Jy voel hoe die voorkant begin ploeg. Jy voel hoe die agterkant lig word. En dan doen jy die een ding wat elke instink in jou lyf vir jou sê om te doen.

Jy gee meer petrol.

En die wiele spin, en die sand slaan agter jou uit in ’n stert, en jy sak. Dít is die ding wat niemand jou die eerste keer vertel nie. Hoe harder jy werk, hoe dieper gaan jy. Elke draai van daardie wiel grawe die gat waarin jy sit.

En dan kom daar ’n oomblik — en elkeen van julle wat al daar was, ken hierdie oomblik — waar jy jou voet aflig. Want jy het iets verstaan. Jy gaan nie hieruit ry nie. Nie deur sterker te wees nie. Nie deur slimmer te wees nie. Nie deur harder te probeer nie.

Iemand gaan jou moet kom haal.

Ek wil vanoggend praat met die mense in hierdie gemeente wat êrens is waar hulle hulself nie kan uitkry nie.

En ek weet julle is hier, want ek luister na hierdie gemeente. Van julle sit in onsekerheid oor werk, en dit duur al langer as wat julle vir enigiemand gesê het. Van julle is onseker oor julle gesondheid — julle wag op ’n uitslag, julle wag op ’n verwysing. Van julle is onseker oor ’n kind, en julle sê nie meer sy naam hardop in die biduur nie, want julle weet nie meer wát om te vra nie. En van julle is onseker oor God — nie of Hy bestaan nie. Of Hy kóm.

Nou. Die Bybel het ’n woord vir die plek wat julle beskryf. Dit noem dit die woestyn. Die dor land. Droë grond.

En ek wil hê julle moet iets raaksien oor hóé mense daar beland, want hier is waar die meeste van ons verkeerd loop.

Dink aan drie mans in die Skrif.

Manasse was koning van Juda, en hy het by rock bottom uitgekom deur sy eie doelbewuste, volgehoue, oëoop boosheid. Hy het afgode in God se eie tempel gesit. Hy het sy eie seuns geoffer. Hy het nie in die woestyn ingestruikel nie — hy het ’n pad daarheen gebou en self daar gery. En hy het in ’n vreemde land geëindig met hake in hom en boeie aan sy hande.

Die jonger seun in Lukas 15 het op ’n ander manier daar gekom. Nie boosheid nie, presies. Net sy eie manier. Gee my wat myne is, ek gaan my eie lewe bestuur. En hy het. En dit het ’n ruk gewerk, en toe raak die geld op en die hongersnood kom, en ’n Joodse seun sit in ’n varkhok en wens hy kon eet wat die varke eet.

En Dawid het daar beland deur niks wat hy gedoen het nie. Niks. Hy het getrou gedien, die reus doodgemaak, die harp vir die koning gespeel, geweier om sy hand teen hom op te lig — en hy het in grotte in die Judese woestyn gewoon omdat ’n jaloerse, onstabiele man met ’n leër besluit het om hom te jag.

Drie mans. Drie heeltemal verskillende paaie in.

Een het daar gekom deur sy sonde. Een deur sy koppigheid. Een deur iemand anders se wreedheid.

En iemand in hierdie gebou vanoggend is op elkeen van daardie drie paaie. Van julle is in ’n woestyn wat julle self gegrawe het. Van julle is in een wat julle gekies het. En van julle is in een wat aan julle gedoen is, en julle dra die stil, vretende vraag van wat het ek gedoen om dit te verdien — en die eerlike antwoord is niks. Jy het niks gedoen nie.

Hier is wat ek wil hê julle moet sien. Die pad in verskil. Die woestyn is identies. Droë grond. Geen water nie. Slap hande. Bewende knieë. En dieselfde vraag in al drie se monde: hoe kom ek hier uit?

En vanoggend gaan Jesaja 35 vir julle sê dis die verkeerde vraag.

Want dít is wat die hoofstuk sê, en dis wat ek wil hê julle moet hier uitstap mee:

Jou woestyn is nie waar God jou los nie. Dis waar God kóm — Hy bring lewe daarvoor, krag daarin, en ’n pad daaruit.

Sub-inleiding

Nou, voordat ons ingaan, twee dinge wat julle moet weet, anders klink hierdie hoofstuk soos ’n mooi kaartjie.

Die eerste is waar dit sit. Jy kan nie Jesaja 35 lees sonder Jesaja 34 nie. Hulle is doelbewus ’n paar. En Jesaja 34 is hard. Dit vat Edom — wat vrugbaar was, wat veilig was, met wie dit goed gegaan het — en onder God se oordeel word dit ’n woesteny. Doringbosse. Wilde diere. Niemand woon daar nie.

En dan draai hoofstuk 35 om en vat ’n woestyn en laat dit blom.

Dieselfde God. Altwee rigtings. En dít sê vir jou iets wat jy nodig het voordat jy iets vertroostends hoor: God is nie ’n masjien wat dinge lekker maak nie. Hy is die lewende God wat met die wêreld handel, en dieselfde hand wat ’n tuin ’n woestyn maak, maak ’n woestyn ’n tuin. Die vraag is nooit gaan dinge beter word nie. Die vraag is altyd waar is God, en watter kant toe beweeg Hy.

Die tweede ding. Let op die werkwoorde in hierdie hoofstuk. Let op wie iets doen.

Want die woestyn doen niks. Die dor land probeer nie. Dit verbeter nie. Dit het geen potensiaal nie. Jesaja sê nie die woestyn sal water in homself vind nie. Die grond is dood en dit bly dood totdat iets van buite af daar aankom.

En in vers 4 — die skarnier van die hele hoofstuk — sê Jesaja: kyk, julle God kom.

Dít is die preek. Drie bewegings. Hy kom en bring lewe vir dooie grond. Hy kom en bring krag vir mense wat niks oor het nie. En Hy kom en bou ’n pad daaruit.

Jesaja 35, vers 1.

Jesaja 35:1–2 — NLV

Eerste punt — God kom en bring lewe vir grond wat dood is

Kyk hoe begin Jesaja.

Hy gebruik nie een woord vir droë grond nie. Hy gebruik drie, en hy stapel hulle op mekaar, en elkeen is erger as die vorige.

Die eerste is midbar — oop veld, bossies, die soort grond waar jy net-net vee kan laat wei as jy aanhou trek. Skraal, maar lewend.

Die tweede is arabah — en dis nie bossieveld nie. Dis die groot skeur wat af loop na die Dooie See toe. Sout. Hitte wat van die klip af slaan. Niks.

En die derde is tsiyyah — die uitgedroogde plek. Die dorstige land. Die woord dra die pyn self in hom.

Jesaja sê dus nie dit was maar ’n bietjie droog die laaste tyd nie. Hy stapel die woorde soos jy slegte nuus stapel. Skraal grond. Dan dooie grond. Dan grond wat van dors doodgaan.

En vir daardie grond sê hy: wees bly.

Wat ’n verspotte ding is om vir ’n woestyn te sê. Woestyne kán nie bly wees nie. Woestyne het niks om oor bly te wees nie.

Jesaja 35:5–7 — NLV

En kyk dan wat gebeur. Blinde oë gaan oop. Dowe ore gaan oop. ’n Lam man loop nie — hy spring. ’n Man wat nie kon praat nie, sing.

En dan die water. Strome in die woestyn. Brandende sand word ’n poel. En hierdie een — ek is mal oor hierdie een — die plek waar die jakkalse gelê het, word ’n vlei vol riete. Die lêplek van die aasdier word ’n moeras vol lewe.

Nou hier is die vraag wat ek wil hê julle moet vir hierdie hele gedeelte vra, want alles draai daarop.

Waar kom énige van dit vandaan?

Nie van die woestyn af nie. Die woestyn het dit nie gedoen nie. Daar is nie een vers hier waar die wildernis homself bymekaar trek nie. Vers 2 sê vir jou presies waar dit vandaan kom: hulle sal die heerlikheid van die HERE sien, die prag van ons God. Die blom is ’n reaksie op ’n aankoms.

Die blomme is nie die prestasie nie. Die blomme is wat met grond gebeur wanneer God daarop loop.

Daar was ’n tyd, nie lank gelede nie, toe ek myself elke dag by die watermeter gekry het.

Nie een keer nie. Dáágliks. Die nommer lees, uitwerk hoeveel dit geval het, in my kop somme maak oor hoeveel dae daar nog in die tenk oor is.

En hier is wat ek daaroor vir julle wil sê. Om die meter meer gereeld te lees, sit nie één druppel water terug nie. Nie een nie. Ek kon heeldag oor daardie meter gestaan het en dit sou niks gehelp het nie. Al wat die lees doen, is om vir jou in fyner en fyner besonderhede te vertel presies hoe leeg jy raak.

En van julle doen dit nou geestelik.

Julle monitor. Julle kyk hoe julle hierdie week oor God voel teenoor verlede week. Julle meet julle gebedslewe, julle Bybellees, julle motivering, julle geduld met julle gesin — en elke lesing is laer as die een voor dit, en al wat die monitering doen, is om vir julle ’n akkurater prentjie van die droogte te gee.

Gemeente, jy kan jouself nie uit ’n droogte lees nie. Dit moet reën.

En Jesaja 35 sê nie vir jou om harder te probeer in die droë plek nie. Dit sê vir jou om op te kyk na die horison, want die God wat water uit brandende sand laat kom, is op pad.

Punt herhaal: Dooie grond maak nie homself lewend nie. Dit word lewend wanneer God daarop aankom. En Hy kóm.

Toepassing

Hier is dus die eerste ding, en dis baie prakties.

Hou hierdie week op met die somme. Julle weet watter som julle maak. Hoeveel maande se spaargeld. Hoeveel meer van hierdie voordat iets breek. Hoeveel keer julle al hieroor gebid het. Van julle maak daardie som vier, vyf keer ’n dag, en dit het nog nooit een keer die antwoord verander nie.

Hier is wat ek wil hê julle moet in plaas daarvan doen. Een keer per dag hierdie week — sit dit op jou foon as jy moet — gaan staan stil en noem een ding wat God wérklik gedoen het. Nie een ding waarop jy hoop nie. Een ding wat Hy gedóén het. Hardop, as jy kan.

Dis nie positiewe denke nie. Dis om jou oë te leer om te kyk vir ’n aankoms in plaas van om ’n tekort te tel.

Maar — en hier is die eerlike deel — van julle kan dit nie eers vanoggend doen nie. Julle is te moeg. En Jesaja het dit geweet, want sy volgende woorde gaan glad nie oor woestyne nie. Hulle gaan oor hande en knieë.

Tweede punt — God kom en bring krag vir mense wat niks oor het nie

Jesaja 35:3–4 — NLV

Nou, die meeste van ons het vers 3 al as bemoediging vir ons hoor lees. Versterk die slap hande, maak die bewende knieë sterk. Mooi. Lekker week verder.

Maar kyk mooi na watter soort sin dit is. Dis ’n bevel. En dis nie ’n bevel aan die slap hande nie.

Dit sê nie wees sterk nie. Dit sê versterk — iemand ánders se hande. Iemand anders se knieë. Dit word in die meervoud gesê, aan ’n gemeenskap, oor die mense onder hulle wat op die vloer lê.

Sien julle wat dit beteken? God se krag vir uitgeputte mense kom, in hierdie vers, deur ánder mense. Dis die afleweringsmeganisme. Dis nie ’n beeldspraak nie, dis die grammatika.

En die skrywer van Hebreërs het dit gesien. Hebreërs 12 vat hierdie presiese vers en gee dit vir ’n moedelose gemeente — slap hande, swak knieë — en sê dieselfde ding. Dis nie ’n privaat belofte nie. Dis ’n opdrag.

En dan vers 4. Sê vir die angstiges: wees sterk, moenie bang wees nie.

Op grond waarvan?

Nie want dit sal seker regkom nie. Die grond is: julle God kom. En Jesaja is eerlik oor wat dit beteken — Hy kom met wraak, met vergelding. Daardie woord maak ons ongemaklik en ek gaan dit nie oorslaan nie. Dit beteken die redding kom aan as ’n afrekening met wat ook al jou platdruk. Dieselfde gebeurtenis wat die verdrukte red, vereffen die rekening met die verdrukker. Jy kan nie die een sonder die ander hê nie, en as jy al ooit werklik onreg aangedoen is, sou jy dit nie anders wou hê nie.

Gaan terug na Dawid in die woestyn.

Hy is by ’n plek genaamd Gores, in die Sifwoestyn. Saul jag hom. Hele dorpe verklap hom. Hy het ses honderd man en hulle gesinne wat van hom afhang en geen voorraadlyn nie, en daar is ’n berg buite Maon waar Saul se manne om die een kant kom terwyl Dawid om die ander kant gaan, en hulle is dáái naby. Só naby.

En in die middel daarvan teken 1 Samuel 23 een van die stilste, mees buitengewone verse in die Ou Testament aan.

Jonatan het na hom toe gekom in die woestyn — en die Hebreeus sê hy het sy hand in God versterk.

Kyk nou wat Jonatan níé gedoen het nie. Hy het nie vir Dawid gered nie. Hy het nie ’n leër gebring nie. Hy het nie die situasie reggemaak, of met sy pa onderhandel, of vir Saul laat ophou nie. Hy kón nie.

Hy het uitgekom woestyn toe, en hy het vir Dawid herinner aan wat God gesê het, en toe is hy huis toe. En Dawid is die volgende oggend nog steeds gejag.

Maar iets hét verander. Sy hand is versterk. Iemand het uitgekom na waar hy was.

Dít is Jesaja 35:3 met ’n naam daaraan.

En ek wil dit reguit sê, gemeente. Daar is mense in hierdie gemeente wie se hande vanoggend slap hang, en God se plan om hulle te versterk, is jy. Nie ’n konferensie nie. Nie ’n podcast nie. Jy, wat uitgaan na waar hulle is.

Punt herhaal: God laai nie gewoonlik krag met ’n helikopter in die woestyn af nie. Hy stuur iemand te voet in. En die meeste weke stuur Hy jóú.

Toepassing

Drie plekke, en ek wil hê julle moet spesifiek wees.

In hierdie gemeente. Daar is iemand wat jy raakgesien het. Jy het opgelet hulle het stil geword, of hulle dien nie meer nie, of hulle sit heel agter en loop vroeg uit. En jy het gedink iemand behoort na hulle te gaan kyk — wat die gemaklikste gedagte is wat ’n Christen ooit het, want iemand is nooit ék nie.

Wees hierdie week Jonatan. Nie ’n boodskappie in ’n groep nie. Gaan na waar hulle is. Sit in hulle kombuis. Jy hoef dit nie reg te maak nie — Jonatan het dit nie reggemaak nie. Moet net nie toelaat dat hulle in die woestyn is met niemand wat kom nie.

By die werk. Jy weet wie op jou span iets dra. Die man wat stil geword het by teetyd. Die een wie se werk agteruitgegaan het en almal het ’n mening daaroor en niemand het hom ’n vraag gevra nie. Vra hom hierdie week ’n vraag.

By die huis. As jy getroud is, het jou man of jou vrou ’n stel slap hande wat jy opgehou raaksien het omdat jy hulle elke dag sien. Sê hierdie week iets spesifieks en waar vir hulle — nie lief vir jou nie, iets spesifieks. Ek het gesien wat jy gedoen het. Ek weet wat dit jou gekos het.

Nou. Lewe vir dooie grond. Krag vir leë hande. Maar daar is nog een ding wat hierdie hoofstuk vir ons moet gee, en dis die grootste ding.

Want jy kan natgemaak en versterk wees en steeds vasgevang in die woestyn wees. En Jesaja los ons nie daar nie.

Derde punt — God kom en bou ’n pad daaruit

Jesaja 35:8–10 — NLV

Jesaja se woord hier is mesillah, en dis ’n spesifieke woord. Dis nie ’n voetpaadjie nie. Dis nie ’n spoor wat vanself intrap as genoeg mense dieselfde kant toe loop nie.

’n Mesillah is ’n opgeboude pad. Opgehoog. Gebou. Iemand het dit uitgekap, opgevul, gelyk gemaak, en dit laat hou.

Wat beteken die uitweg uit die woestyn word nie ontdek nie. Dit word gebou. En dit word nie gebou deur die mense in die woestyn nie.

Nou, drie dinge oor hierdie pad, en elkeen maak saak.

Eerstens — dis veilig. Vers 9. Geen leeu nie. Geen roofdier nie. En julle moet verstaan wat dit vir die eerste mense wat dit gehoor het, beteken het. Die woestyn tussen Babilon en Jerusalem was nie leeg nie, dit was gevaarlik. Roofdiere, rowers, geen water nie. Jesaja sê: op hierdie pad, niks daarvan nie. Wat jou ook al in die wildernis gejag het, het nie toegang tot die pad nie.

Tweedens — en hier is die harde kant, en ek gaan dit nie sagter maak nie — die pad is nie vir almal oop nie. Vers 8. Die onreines loop nie daarop nie. Dis ’n beperkte-toegang pad.

Nou dít behoort jou te laat stilstaan. Want as jy ’n ruk in die woestyn was, weet jy presies hoe onrein jy is. Hoe kom énigiemand dan daarop?

Derdens — en hier is die antwoord. Kyk wie loop werklik daarop. Vers 9: die verlostes. Vers 10: die losgekooptes van die HERE.

Twee verskillende Hebreeuse woorde in twee verse, en altwee is handelswoorde. Gaal is wat ’n familielid doen wanneer hy ’n bloedverwant wat alles verloor het, terugkoop. Padah is ’n prys wat betaal word om ’n gevangene los te maak.

Hoor julle dit? Niemand op daardie pad het daarop geloop omdat hy homself in die woestyn skoongemaak het nie. Elke enkele mens op die Pad van Heiligheid is daar omdat iemand hom gekóóp het.

Jy kwalifiseer nie vir die pad nie. Jy word daarop gekoop.

Dink aan die laaste keer wat jy ’n bergpas gery het. Enigeen van hulle.

Jy kom uit die vallei uit op teer wat in die draaie skuins gebou is, met ’n uitgrawing deur soliede klip aan jou regterkant en ’n afgrond aan jou linkerkant, en die styging is die hele pad ewe gelyk. Jy doen dit in vyfde rat met die radio aan.

Nou: jy het nie daardie pad gebou nie. Jy het nog nooit die mans ontmoet wat dit gebou het nie. Jy weet nie hoeveel jare dit gevat het nie, of wat dit gekos het nie, of wie nie huis toe gekom het nie. Jy het geen idee wat onder die oppervlak is waarop jy ry nie.

En hier is die ding — jy kán nie sonder daardie pad teen daardie berg uitkom nie. Nie te voet nie, nie op daardie terrein nie. Die enigste rede waarom jy teen middagete aan die ander kant is, is dat iemand wat nié jy was nie ’n pad gekap het deur grond wat jy nooit kon oorsteek nie, teen ’n prys wat jy nie betaal het nie, en dit toe oopgemaak het.

Dít is Jesaja 35:8. Dis presies wat daardie vers is.

En gaan terug na Manasse, want hy is die bewys.

Hake. Boeie. Weggesleep Babilon toe. En in daardie vreemde tronk het die man wat ’n afgod in God se tempel gesit het, homself verneder en gebid — en God het hom huis toe gebring. Dis nie ’n man wat sy pad uit onderhandel het nie. Dis ’n man wat uitgedra is.

Maar laat ek nou vir julle die deel vertel wat ons gewoonlik oorslaan, want julle verdien die hele vers. Manasse het huis toe gekom en die altare afgebreek en die regte aanbidding herstel — en 2 Kronieke 33:17 sê vir ons die volk het steeds by die hoogtes geoffer. Sy hervorming was gedeeltelik. En 2 Konings sê vir ons die skade wat hy aan Juda gedoen het, het hom oorleef.

Hoor dit dus mooi, altwee helftes daarvan. God se vergifnis van Manasse was volkome. Die gevolge van Manasse se sonde is nie gekanselleer nie.

En van julle het dit nodig gehad om te hoor, want julle wag om vergewe te vóél totdat die gevolge weggaan — en hulle gaan dalk nie. Die pad huis toe is eg, en jy is daarop, en jy betaal dalk nog vir jare vir party dinge. Daardie twee dinge is altwee waar en dit was nog altyd so.

Punt herhaal: Jy bou nie jou eie uitweg uit die woestyn nie en jy kwalifiseer nie jouself op die pad nie. Jy word daarop gekoop. En die pad is eg, en dit loop die hele pad huis toe.

Toepassing

Klim op die pad. Vir iemand hier is dit nie poësie nie, dis vanoggend. Jy staan al maande op die rand daarvan en probeer eers jouself regkry, en wag totdat jy ’n bietjie minder van ’n gemors is voordat jy terugkom na God toe. Jy gaan vir altyd wag. Niemand op daardie pad het eers skoongemaak nie. Kom soos jy is of jy gaan nie kom nie.

Bly op die pad. Vir die meeste van ons is die gevaar nie dramaties nie. Dis om af te dwaal. Ophou kom. Ophou bely. Weer op ons eie regkom. Vers 8 sê dwase raak nie op hierdie pad verdwaal nie — maar net as hulle daarop bly.

En vat iemand saam. Vers 10 is meervoud. Hulle kom met gesang. Niemand loop daardie pad alleen nie, en daar is hierdie week iemand naby jou wat nie weet die pad bestáán nie.

Slot

Ek wil eindig waar die Nuwe Testament hierdie hoofstuk eindig.

Daar is ’n man in ’n tronksel. Hy was sy hele lewe getrou. Hy het in die woestyn gepreek, hy het ’n koning tot verantwoording geroep, en dit het hom sy vryheid gekos en dit gaan hom sy kop kos. En hy sit in die donker, en hy stuur ’n boodskap uit na Jesus toe met een vraag daarin:

Is U die Een wat sou kom — of moet ons vir iemand anders wag?

Dis ’n man in die woestyn wat die enigste vraag vra wat saak maak. Kóm God werklik, of nie?

En kyk hoe antwoord Jesus hom. Hy stuur nie gerusstelling terug nie. Hy stuur nie ’n Bybelvers oor geduld nie.

Matteus 11:4–6 — NLV

Blindes sien. Lammes loop. Dowes hoor.

Gemeente — dít is Jesaja 35. Jesus het na hierdie hoofstuk gegryp, vers 5 en vers 6, en Hy het vir ’n man op rock bottom gesê: kyk wat gebeur. Die hoofstuk waarop jy wag, loop rond.

Dís die antwoord op die woestyn. Nie ’n tegniek nie. Nie ’n beter houding nie. ’n Persoon wat gekom het.

Hy het gekom na grond wat dood was — Hy is daarin gebore. Hy het gekom na mense wie se hande slap gehang het. En toe daar geen pad uit ons woestyn was nie, het Hy nie na een gewys nie. Hy het dit gebou, uit sy eie liggaam uit, en die prys daarvan was Homself. Dít is wat losgekoop beteken. Dít is wat jy is.

En onthou julle die seun in die varkhok? Hy het opgestaan en huis toe begin loop met ’n toespraak in sy sak oor om ’n dagloner te wees. En hy het dit nooit klaar gesê nie. Want sy pa het hom van ver af gesien — wat beteken hy het die pad dopgehou — en hy hét gehardloop.

Dít is die God van Jesaja 35. Hy wag nie by die einde van jou herstel nie. Hy hardloop jou woestyn in.

Hoor dit dan nog een keer.

Jou woestyn is nie waar God jou los nie. Dis waar God kóm.

Lewe vir jou dooie grond. Krag vir jou leë hande. En ’n pad huis toe wat jy nie gebou het nie en nie kan betaal nie en waarop jy welkom is.

So hier is wat ek vra.

Lig jou voet van die petrol af. Hou op spin. Jy kom nie so uit die sand uit nie en jy weet dit.

As jy vanoggend vassit, kom sê so — tydens hierdie laaste lied, hier voor, vir my of vir enige van die leiers. Nie omdat ons dit kan regmaak nie. Omdat niemand in die woestyn behoort te wees met niemand wat kom nie.

En as jy nie vanoggend die een is wat vassit nie, dan is jy Jonatan. Iemand in hierdie gemeente se hande hang slap. Kry hulle voordat jy by jou kar kom.

Die woestyn gáán blom. Nie omdat die woestyn sterk is nie.

Omdat God kom.

4073 woorde